چه تفاوتی میان سکه و توکن وجود دارد؟


تفاوت کوین و توکن در ارز دیجیتال چیست؟ — به زبان ساده

کوین و توکن از جمله اصطلاحات پایه ارز دیجیتال هستند و برای اشاره به رمز ارزهای دیجیتال استفاده می‌شوند. این دو واژه در بسیاری از مواقع به‌جای هم استفاده می‌شوند اما تفاوت‌های اساسی بین آن‌‌ها وجود دارد. هدف از نوشتن این مقاله بررسی تفاوت کوین و توکن در ارز دیجیتال به زبان ساده است. برای این منظور، ابتدا تعریف جامعی از این دو اصطلاح ارائه می‌کنیم تا بدانیم تفاوت کوین با توکن چیست و به ساده‌ترین شکل ممکن آن را درک کنیم.

کوین در ارز دیجیتال چیست ؟

«کوین» (Coin) در زبان فارسی به معنی سکه است. در بازار کریپتو کوین به ارزهای دیجیتالی گفته می‌شود که به عنوان ارز اصلی یک شبکه غیرمتمرکز با «تکنولوژی دفتر کل توزیع شده» (DLT) ایجاد شده است. با توجه به این که بیشتر پروژه‌های ارز دیجیتال از فناوری بلاک چین به عنوان دفتر کل توزیع شده استفاده می‌کنند، می‌توان کوین را سکه اصلی یک بلاک چین تعریف کرد که برای پرداخت هزینه کارمزد تراکنش‌ها استفاده می‌شود. به عنوان مثال «بیت کوین» (BTC)، کوین بلاک چین بیت کوین و «اتر» (ETH) کوین اصلی شبکه اتریوم است.

شبکه‌های بلاک چینی که از ساخت قرارداد هوشمند پشتیبانی نمی‌کنند معمولا تنها یک ارز دیجیتال در شبکه خود دارند که به عنوان کوین معرفی می‌شود. سایر بلاک چین‌ها که به عنوان پلتفرم ساخت قرارداد هوشمند شناخته می‌شوند، علاوه بر کوین اصلی شبکه امکان ساخت سایر ارزهای دیجیتال را نیز فراهم می‌‌کنند که به عنوان توکن شناخته می‌شوند. کوین در هر دو نوع شبکه‌های بلاک چینی برای موارد مختلفی مثل پرداخت هزینه کارمزد ثبت تراکنش، استیکینگ و تامین امنیت شبکه و فعالیت در حوزه دیفای استفاده می‌شوند.

کوین در ارز دیجیتال

توکن در ارز دیجیتال چیست ؟

«توکن» (Token) یک واژه عمومی به معنی ژتون است و قبل از ایجاد رمزارزها در فضای اینترنت مورد استفاده قرار می‌گرفت. توکن‌ها در بازی‌های رایانه‌ای به عنوان ابزاری برای خرید و فروش دارایی‌های موجود در بازار استفاده می‌شوند. در فضای ارز دیجیتال توکن به ارزهای دیجیتالی گفته می‌شود که با استفاده از قراردادهای هوشمند ساخته شده‌اند و بلاک چین مخصوص خود را ندارند.

توکن ارز دیجیتال در داخل یک قرارداد هوشمند ساخته می‌شود. بسیاری از پروژه‌های ارز دیجیتال به منظور راحتی کار، کاهش هزینه‌ها و تامین امنیت خود از پروژه‌های بلاک چینی بزرگ با قابلیت ایجاد قرارداد هوشمند برای راه‌اندازی پروتکل خود استفاده می‌کنند. ارز دیجیتال ساخته شده در قرارداد هوشمند کاربردهای درون برنامه‌ای دارد و هزینه انتقال آن‌ها نیز با کوین اصلی شبکه پشتیبان پرداخت می‌شود.

توکن‌ها بر اساس استاندارد ساخت خود به دو دسته «مثلی» (Fungible) و «غیرمثلی» (Non-Fungible) تقسیم می‌شوند. توکن مثلی به آن دسته از توکن‌ها گفته میشود که ارزش تمامی واحدهای آن یکسان است و می‌توان هر کدام از آن‌ها را به جای هم استفاده کرد. توکن غیرمثلی یا NFT برعکس توکن‌های مثلی است که در آن ارزش هر کدام از توکن‌ها به دلیل تعریف ویژگی‌های منحصر به فرد با دیگران متفاوت است. NFT همانند اثر هنری است و ساخت NFT با استفاده از قراردادهای هوشمند انجام می‌شود. این توکن‌ها ارزش‌های متفاوتی با هم دارند و سازندگان توکن‌ها می‌توانند با استفاده از بازارهای موجود به خرید و فروش NFT بپردازند.

دسته‌بندی دیگر توکن‌ها بر اساس ماهیت کاربرد آن‌ها است. از این جهت توکن‌ها را می‌توان به دسته‌های مختلفی مانند توکن کاربردی، توکن حاکمیتی، استیبل کوین و توکن بهادار تقسیم کرد. هر چقدر یک توکن ارز دیجیتال کاربردهای بیشتری داشته باشد، ارزشمندتر است و می‌‌تواند توجه عموم سرمایه‌گذاران و تریدرها را به خود جلب کند.

تفاوت کوین و توکن در ارز دیجیتال به زبان ساده

در بخش‌های قبلی فهمیدیم که کوین و توکن در ارز دیجیتال چیست. در این بخش می‌خواهیم تفاوت کوین و توکن را بررسی کنیم. اصلی‌ترین تفاوت کوین و توکن در ارز دیجیتال مربوط به داشتن یا نداشتن بلاک چین اختصاصی است. در حالی که کوین‌ها ارزهای اصلی یک شبکه بلاک چینی هستند، توکن‌ها بلاک چین اختصاصی خود را ندارند و از طریق قراردادهای هوشمند بر روی پلتفرم‌های ساخت قرارداد هوشمند مثل «اتریوم»، «کاردانو»، «سولانا»، «هارمونی وان» و «فانتوم» ایجاد می‌شوند.

دومین تفاوت میان کوین و توکن مربوط به کاربردهای آن‌ها است. کوین در شبکه بلاک چین همانند بنزین برای ماشین است و بدون وجود آن امکان تعامل با بلاک چین وجود ندارد. تمامی تراکنش‌هایی که در شبکه بلاک چین انجام می‌شود شامل هزینه تراکنش است که این هزینه با استفاده از کوین شبکه پرداخت می‌شود و امکان استفاده از توکن برای پرداخت هزینه‌ها وجود ندارد. از کوین به عنوان پاداش برای ماینرها و اعتبارسنج‌ها استفاده می‌شود. در نهایت، کوین در بلاک چین‌های اثبات سهام برای استیکینگ و تامین امنیت شبکه مورد استفاده قرار می‌گیرد.

در مقابل، توکن‌ها برای کاربردهای مختلفی راه‌اندازی می‌شوند. توکن‌هایی مثل «تتر» و «دای» به عنوان استیبل کوین معادل با ارز فیات دلار آمریکا در بسیاری از شبکه‌های بلاک چینی استفاده می‌شوند. NFTها برای نشان دادن منحصر به فرد بودن یک دارایی یا موجودیت در فضای بلاک چین مورد استفاده قرار می‌گیرند. برخی از توکن‌ها به عنوان توکن کاربردی برای انجام پرداخت‌های درون برنامه‌ای یا استیکینگ به منظور تامین امنیت شبکه و کسب درآمد از ارزهای دیجیتال استفاده می‌شوند. هدف از ایجاد توکن‌های بهادار نیز توکنیزه کردن سهام و سایر دارایی‌های فیزیکی به منظور آسان کردن جابجایی آن‌ها است.

تفاوت کوین با توکن از منظر ذخیره‌ سازی چیست ؟

یکی از تفاوت‌هایی که کوین و توکن باهم دارند مربوط به ذخیره کردن آن‌ها در کیف پول ارز دیجیتال است. کوین‌ها هر کدام آدرس کیف پول مخصوص خود را دارند و برای انتقال آن‌ها حتما باید از آدرس مخصوص استفاده کرد. انتقال کوین به آدرسی غیر از آدرس اصلی بلاک چین، باعث از دست رفتن کوین‌ها خواهد شد.

در مقابل توکن‌ها را می‌توان به هر آدرسی که در شبکه بلاک چین تعریف شده است ارسال کرد. به عنوان مثال، شما می‌توانید توکن سلر ساخته شده بر بستر اتریوم را به طور مستقیم به آدرس میزبان اتریوم ارسال کنید. البته کیف پول‌ها برای برای هر کدام از توکن‌های شبکه آدرس مجزایی ایجاد می‌کنند که استفاده از آن‌ها برای تشخیص راحت دارایی‌ها مناسب است.

تفاوت توکن و کوین

تفاوت ساخت کوین و توکن به زبان ساده

همانطور که در بخش تفاوت کوین و توکن در ارز دیجیتال به زبان ساده گفته شد، یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌های کوین و توکن در بستر شکل‌گیری آن‌ها است. در حالی که کوین‌ها به عنوان ارز اصلی یک شبکه بلاک چین شناخته می‌شوند، توکن‌ها با استفاده از ابزار قرارداد هوشمند موجود در بلاک چین‌ها ایجاد می‌شوند. این تفاوت در روش ساخت توکن‌، تفاوت‌هایی در هزینه، زمان و کاربردهای مورد نظر کوین‌ها و توکن‌ها ایجاد می‌کند.

برای ایجاد یک کوین، باید یک بلاک چین راه‌اندازی شود. بدین منظور نیاز است که پروتکل اجماع مربوط به بلاک چین کدنویسی شده و نرم‌افزار مربوط به چه تفاوتی میان سکه و توکن وجود دارد؟ آن ساخته شود. پس از آن نوبت به یپدا کردن نودها و ماینرهای شبکه می‌رسد. نودها با اجرای نرم‌افزار شبکه در سیستم‌های خود یا داشتن بخشی از توکن‌های آن، امنیت و کارایی شبکه را تضمین می‌کند. کاربران در صورتی به عنوان نود در یک بلاک چین فعالیت می‌کنند که بلاک چین اهداف و برنامه‌های بسیار جذابی داشته باشد و بتواند در مقایسه با سایر بلاک چین‌ها کارایی بالاتری از خود نشان دهد.

امروزه پروژه‌های لایه صفر مثل «پولکادات» و «کازماز» ابزارهایی در اختیار توسعه‌دهندگان می‌گذارند تا با استفاده از آن‌ها بتوانند بلاک چین را راحت‌تر ایجاد کنند. پولکادات حتی از نودهای خود برای تامین امنیت این پروژه‌ها استفاده می‌کند. بنابراین، توسعه‌دهنده‌ها نیازی به ایجاد شبکه ماینرهای خود ندارند اما باید هزینه زیادی را برای اجازه بلاک چین‌های این پلتفرم پرداخت کنند. با توجه به این مطالب می‌توان گفت راه‌اندازی بلاک چین سخت است و نیاز به صرف هزینه بالایی دارد.

توکن‌ها برخلاف کوین‌ها نیازی به ایجاد بلاک چین ندارند و با استفاده از قرارداد هوشمند ساخته می‌شوند. ساخت قرارداد هوشمند نیاز به دانش برنامه‌نویسی دارد تا با استفاده از آن متغیرها و شرایط مورد نیاز قرارداد را اجرایی کرد. بنابراین، ساخت توکن در قرارداد هوشمند تنها بخش اقتصادی پروژه است و به وسیله استانداردهای ساخت توکن انجام می‌شود. به عنوان مثال،‌ استاندار «ERC- 20 » برای ساخت توکن مثلی و استاندارد «ERC- 721 » برای ساخت NFT در شبکه اتریوم استفاده می‌شود.

بسیاری از پروژه‌های کلاهبرداری تنها بخش ایجاد توکن را در دستور کار خود قرار می‌دهند بدون این که هیچ کاربرد دیگری برای توکن خود معرفی کرده باشند. امروزه ساخت توکن در شبکه‌های بلاک چینی در زمانی کمتر از یک ساعت قابل انجام است و با صرف کمترین هزینه ممکن انجام می‌شود. بنابراین، ساخت توکن بسیار راحت‌تر و کم‌هزینه‌تر از کوین است و در مدت زمان کوتاهی قابل انجام است.

تفاوت شت کوین و توکن به زبان ساده

«شت کوین» (Shitcoin) به دسته‌ای از ارزهای دیجیتال گفته می‌شود که هدف و برنامه مشخصی برای آینده ندارند و برای سرگرمی و کلاهبرداری ایجاد شده‌اند. این که چه ارز دیجیتالی شت کوین است برای سرمایه‌گذارهای مختلف متفاوت است اما ایده اصلی، نداشتن هدف درست برای پروژه است. پس از ایجاد بیت کوین در سال 2009، بسیاری از پروژه‌ها این شبکه را فورک کردند و اولین آلت کوین‌ها را ایجاد کردند. این پروژه‌ها اگرچه به دنبال بهبود شرایط بیت کوین بودند اما هیچ کدام نتوانستند حتی به بیت کوین نزدیک شوند. واژه شت کوین برای اولین بار برای این دسته از ارزهای دیجیتال استفاده شد.

با ارائه پروژه اتریوم، دو رویداد مهم در بازار ارزهای دیجیتال به وقوع پیوست. اولین اتفاق، ایجاد بلاک چین اتریوم به عنوان پلتفرم ساخت قراردادهای هوشمند بود که توانست ایده جدیدی را به بازار اضافه کند. دومین اتفاق این بود که استفاده از قرارداد هوشمند امکان ساخت توکن را برای کاربران امکان‌پذیر کرد و همین مساله باعث ایجاد تعداد زیادی توکن ارز دیجیتال بی‌ارزش شد که در نهایت حباب آن در سال 2018 فرو ریخت.

می‌توان گفت، شت کوین لزوما کوین یا توکن نیست. «دوج‌کوین» به عنوان یکی از اصلی‌ترین شت کوین‌های بازار بلاک چین مخصوص خود را دارد و کوین است حال آن‌که «شیبااینو» دومین شت کوین معروف بازار توکن است و بر بستر شبکه اتریوم ساخته شده است. با توجه به این که هزینه ساخت و نگه‌داری بلاک چین بالا است، می‌توان گفت که بسیاری از شت کوین‌ها به صورت توکن ایجاد می‌شوند و معمولا مدل کوین آن‌ها مدت زمان زیادی دوام نمی‌آورد.

شیت کوین

فرق میم کوین و توکن در ارز دیجیتال چیست ؟

«میم کوین» (Memecoin) به دسته‌ای از ارزهای دیجیتال گفته می‌شود که برای سرگرمی ایجاد شدند و با استفاده از میم‌های اینترنتی با تصاویر حیوانات محبوبیت و شهرت جهانی پیدا کرده‌اند. میم کوین‌ها هیج ایده و هدف خاصی ندارند و به همین دلیل جزوی از شت کوین‌ها حساب می‌شوند. بنابراین، تمامی نکات گفته شده در بخش تفاوت شت کوین و توکن برای این بخش نیز صدق می‌کند. توجه داشته باشید که میم‌ کوین‌ها لزوما کوین نیستند و اتفاقا حجم عظیمی از این ارزها به صورت توکن بر بستر شبکه‌های ارز دیجیتال مختلف ساخته شده‌اند.

تفاوت بیت کوین و توکن چیست ؟

بیت کوین اولین رمزارز ایجاد شده در بازار است که توسط ساتوشی ناکاموتو و در سال 2009 ایجاد شده است. بیت کوین بلاک چین مخصوص خود را دارد که اجماع در آن از طریق الگوریتم اثبات کار انجام می‌شود. کوین اصلی این شبکه با نام بیت کوین شناخته می‌شود و نماد آن «BTC» است. بلاک چین بیت کوین به عنوان راه‌حلی برای پرداخت ارائه شده است و از قراردادهای هوشمند پشتیبانی نمی‌‌کند بنابراین امکان ساخت توکن نیز در این شبکه وجود ندارد. با این توضیحات می‌توان گفت بیت کوین، کوین مخصوص بلاک چین بیت کوین است و تفاوت بین کوین و توکن در ارز دیجیتال را می‌توان به تفاوت بیت کوین و توکن در ارز دیجیتال نسبت داد.

جمع‌بندی

موضوع تفاوت کوین و توکن در ارز دیجیتال موضوع بسیار مهمی است چرا که بسیاری از کلاهبرداران با با سواستفاده از آگاهی ناقص عموم مردم، با اسم بردن از این واژه‌ها آن‌ها را تشویق به سرمایه‌گذاری در توکن‌ها و کوین‌های بی‌پشتوانه می‌‌کنند. در این مقاله تفاوت کوین با توکن، پس از تعریف کامل این دو واژه مورد بحث قرار گرفت. علاوه بر این این، تفاوت شت کوین با توکن و تفاوت بیت کوین با توکن ارز دیجیتال نیز در این مقاله تشریح شد.

سلب مسئولیت مطالب اقتصاد: این مطلب صرفاً‌ با هدف افزایش آگاهی عمومی در حوزه اقتصاد نوشته شده است. برای سرمایه‌گذاری،‌ تجارت و آگاهی دقیق از قوانین مربوط به آن‌ها، لازم است حتماً از دانش و مشاوره افراد متخصص کمک گرفته شود. دقت داشته باشید که قوانین بازار سرمایه و قوانین تجاری و اقتصادی کشور، همواره در حال تغییر هستند و بر همین اساس، ممکن است برخی موارد ذکر شده در این مطلب، دیگر صحت نداشته باشند. مسئولیت هر گونه بهره‌برداری از این نوشتار با هدف سرمایه‌گذاری، تجارت، کسب درآمد و غیره، بر عهده خود افراد بوده و مجله فرادرس هیچ مسئولیتی در این رابطه ندارد. برای اطلاعات بیشتر + اینجا کلیک کنید.

مطلبی که در بالا مطالعه کردید بخشی از مجموعه مطالب «آموزش ارزهای دیجیتال — راهنمای مفاهیم و اصطلاحات رمزارزها» است. در ادامه، می‌توانید فهرست این مطالب را ببینید:

اگر این مطلب برای شما مفید بوده است، آموزش‌ها و مطالب زیر نیز به شما پیشنهاد می‌شوند:

چه تفاوت‌هايي ميان توكن ، كوين و ارز مجازي وجود دارد؟

آیا تفاوتی میان توكن، كوين، رمز ارز، ارز مجازي و ارز ديجيتال وجود دارد؟ اين نام‌ها و عبارت‌هاي گيج‌كننده در فضاي كريپتو كم نيستند؛ بنابراين، در اين مقاله به بررسی مفهوم و تعریف هر یک از این موارد و تفاوت‌های آنها با یکدیگر می‌پردازیم.

  • 1. آيا ميان توكن، كوين و ارز ديجيتال , ارز مجازی تفاوتي وجود دارد؟
  • 2. كوين چيست؟
  • 3. توكن چيست؟
  • 4. چه تفاوتي ميان ارز مجازي و ارز ديجيتال وجود دارد؟ آيا هر دو به يك چيز اشاره نمي‌كنند؟
  • 5. آيا اين تعاريف همواره و در سراسر جهان ثابت هستند؟

1. آيا ميان توكن ، كوين ، ارز مجازي و ارز ديجيتال تفاوتي وجود دارد؟

به طور خلاصه مي‌توان گفت كه بله، تفاوت دارند.

چه كوچك و چه بزرگ، قطعا تفاوت‌هايي ميان اين اصطلاحات وجود دارد. براي مثال، شركت جي‌پي‌مورگان (JPMorgan) كوين JPM خود را به عنوان يك كوين ديجيتال عرضه كرد؛ در حالي كه ليبراي (Libra) فيس‌بوك به عنوان يك رمز ارز معرفي شد و به همين دليل بود كه قانون‌گذاران در سراسر دنيا توجهشان به مورد دوم بيشتر جلب شد.

با اينكه طراحي كوين JPM و ليبرا متفاوت است،‌ اما متخصصان حوزه‌ غيرمتمركزسازي هيچ يك را به عنوان رمز ارز قبول ندارند، بلكه مي‌گويند كه اين دو مورد پول ديجيتال يا ارز ديجيتال هستند؛ زيرا هر دوي آن‌ها تحت كنترل شركت‌ها بوده و بنابراين، متمركز به حساب مي‌آيند. متاسفانه، موضوع به اين سادگي نيست؛ با اينكه غيرمتمركزسازي ايده‌ي اصلي در دنياي رمز ارز به حساب مي‌آيد، اما ارزهاي رمزنگاري شده‌اي داريم كه حداقل تا حدي متمركز هستند.

بنابراين، ارز رمزنگاری شده يك ارز مجازي يا ارز ديجيتال (تفاوت ميان اين دو مورد را در ادامه مقاله خواهيم خواند) است كه بر اساس رمزنگاري بسيار قدرتمندي ايجاد و اين رمزنگاري قوي موجب امنیت و تغييرناپذير بودن آن شده است. بيشتر ارزهاي رمزنگاري شده مبتني بر فناوري بلاک چین هستند كه لجري توزيع شده و تحت كنترل شبكه‌اي غيرمتمركز از كامپيوترهاست، اما اين معيار هم هميشگي نيست و رمز ارزهايي داريم كه مبتني بر بلاک چین نيستند؛ ديجي‌كش (Digicash) يكي از اولين نمونه‌هاي پرداخت الكترونيكي رمزنگاري شده بود كه در اوايل دهه 90 ميلادي عرضه شد و بلاک چین نيز نداشت.

موضوع از اين پيچيده‌تر هم مي‌شود، چرا كه در ميان رمز ارزهاي متعارف و مدرن (مبتني بر بلاک چین) نيز زيرشاخه‌هاي بيشتري داريم؛ مثلا نئو (NEO) يك كوين است، در حالي كه بايننس كوين (BNB) در حقيقت يك توكن است. همانطور كه مي‌بينيد، اين نام‌ها و عبارت‌هاي گيج‌كننده در فضاي كريپتو كم نيستند؛ بنابراين، اين مقاله سعي دارد تا اين مطالب پيچيده را اندكي ساده‌تر كند.

2. كوين چيست؟

كوين‌هاي ديجيتال از شبكه بلاک چین اختصاصي برخوردارند.

بیت کوین (BTC)، مونرو (XMR) و اتر (ETH) همگي نمونه‌هايي از كوين هستند. اين كوين‌ها چه ويژگي مشتركي دارند؟ همه‌ آن‌ها داراي لجرهاي مستقل و اختصاصي هستند: بیت کوین از بلاک چین بیت کوین، اتريوم از بلاک چین اتريوم و مونرو از بلاک چین مونرو استفاده مي‌كند. همچنين، امكان ارسال، دريافت و يا استخراج براي تمامي كوين‌ها وجود دارد.

كوين‌ها تمايل دارند تا عينا تمام ويژگي پول را در خود داشته باشند؛ ويژگي‌هايي مثل قابل مبادله بودن، قابل تقسيم بودن، قابل حمل بودن و محدوديت در عرضه. بنابراين، كوين‌ها درست مانند پول به كار گرفته مي‌شوند: يعني براي پرداخت (با اين حال، استفاده از آن‌ها در فروشگاه‌ها هنوز رايج نيست). استثناءهايي نيز در اين ميان وجود دارند: مثلا با اينكه اتر تمام ويژگي‌هاي يك كوين را داراست، اما عملكرد آن بسيار فراتر از نقش پولي‌اش است و در بلاک چین اتريوم از آن براي تسهيل فرآيند معاملات استفاده مي‌شود.

از طرف ديگر نيز آلت‌كوين‌ها را داريم كه چون جايگزين بیت کوین به حساب مي‌آيند اين نام بر آن‌ها قرار داده شده است. بسياري از آلت‌كوين‌ها، مثل لايت كوين (LTC) و دوج كوين (DOGE)، فورك‌هايي از بیت کوین هستند و با استفاده از پروتكل متن‌باز بیت کوین توسعه يافته‌اند؛ اتريوم و مونرو كه پيش از اين در موردشان صحبت كرديم نيز علي رغم داشتن بلاک چین‌هاي جديد، آلت‌كوين به حساب مي‌آيند. بنابراين، در هنگام تعيين و تعريف يك آلت‌كوين بايد سوال زير را در نظر داشته باشيم: آيا كوين مورد نظر بلاک چین اختصاصي دارد، اما بیت کوین نيست؟ اگر پاسخ اين سوال بله باشد، كوين مورد نظر يك آلت‌كوين است.

3. توكن چيست؟

دارايي‌هاي ديجيتالي كه مي‌توان از آن‌ها در يك پروژه‌ معين استفاده كرد.

تفاوت اصلي ميان توكن و كوين اين است كه توكن‌ها براي انجام عمليات به يك پلتفرم بلاک چیني ديگر نياز دارند. اتريوم به دليل قابليت‌هاي قرارداد هوشمند خود، رايج‌ترين پلتفرم موجود براي ايجاد توكن است. توكن‌هاي ايجاد‌شده بر روي بلاک چین اتريوم معمولا با نام توكن‌هاي ERC-20 شناخته مي‌شوند؛ مثل استیبل کوین تتر كه در حال حاضر مشهورترين استیبل کوین اين صنعت به حساب مي‌آيد. البته پلتفرم‌هاي ديگري مانند NEO و Waves نيز براي ايجاد توكن وجود دارند.

از طرف ديگر، با اينكه كوين‌ها و توكن‌ها هر دو به عنوان ابزاري براي پرداخت به كار گرفته مي‌شوند، اما هدف آن‌ها با هم متفاوت است.

بسياري از توكن‌ها به منظور استفاده در برنامه‌هاي غيرمتمركز (DApps) و شبكه‌هاي آن‌ها ايجاد مي‌شوند. توكن‌هايي مثل توکن BAT ، با عنوان توكن ابزاري (utility token) شناخته شده و هدف اصلي آن‌ها كمك به دارندگان توكن در دسترسي به عملكردهاي پروژه است. BAT يك توكن ERC-20 بوده (يعني پلتفرم بلاک چیني آن اتريوم است) و با هدف بهبود تبليغات ديجيتال ايجاد شده است. تبليغ‌كنندگان تبليغات را با استفاده از توكن‌هاي BAT مي‌خرند؛ سپس در ازاي انتشار و تماشاي تبليغات، اين توكن‌ها ميان ناشران و كاربران مرورگر وب توزيع مي‌شوند.

همچنين، توكن‌هاي بهادار (Security token) را داريم كه نشان‌دهنده سرمايه‌گذاري فرد در پروژه هستند. اين توكن‌ها ارزش خود را از استارت‌آپ پروژه كسب مي‌كنند، اما موجب مالكيت دارنده‌ توكن در آن استارت‌آپ نمي‌شوند. افراد اين توكن‌ها را تنها با اين تصور خريداري مي‌كنند كه ارزششان در آينده افزايش خواهد يافت؛ افزايش چشمگير عرضه اوليه سكه (ICO) در گذشته نيز به همين سبب بود كه افراد توكن‌هاي بهادار بسياري را در پوشش توكن‌هاي ابزاري خريداري كردند. توكن‌هاي بهادار معمولا در زير ذره‌بين قانون‌گذاران و قوانين شناخت مشتري قرار مي‌گيرند، اما در مورد عرضه اوليه سكه اينگونه نبود.

4. چه تفاوتي ميان ارز مجازي و ارز ديجيتال وجود دارد؟ آيا هر دو به يك چيز اشاره نمي‌كنند؟

ميان اين دو اصطلاح تفاوتي وجود ندارد؛ تنها اينكه يكي از آن‌ها عبارتي انتزاعي و ديگري عبارتي حقيقي است.

اين موضوع از مبحث تفاوت توكن و كوين ساده‌تر است, " ارز ديجيتال " اصطلاحيست كه براي اشاره به تمام انواع پول‌هاي الكترونيكي، اعم از ارز مجازي و ارز رمزنگاری شده، به كار مي‌رود. مفهوم ارز ديجيتال براي نخستين بار در سال 1983 و در مقاله‌ تحقيقاتي ديويد چائوم (David Chaum) عنوان شد؛ او بعدها تئوري خود را در قالب ديجي‌كش (Digicash) عملي كرد.

بر خلاف اسكناس و سكه‌هاي واقعي كه جزو ‌دارايي‌هاي مرئي به حساب مي‌آيند، ارزهاي ديجيتال تنها به صورت ديجيتالي يا الكترونيكي در دسترس هستند و همين ويژگيست كه موجب تمايز آن‌ها از دارايي‌هاي مرئي شده است. اين نوع ارزها تنها به صورت آنلاين و از طريق كيف‌پول‌هاي الكترونيكي يا شبكه‌هاي مشخص قابل خريداري و پرداخت هستند. در انجام تراكنش با اين ارزها پاي هيچ واسطه‌اي (مثل بانك) در ميان نيست و به همين دليل است كه تراكنش‌ها بسيار سريع و بدون پرداخت كارمزد (يا كارمزد بسيار كم) صورت مي‌گيرند. خبر خوب اين است ميان ارز ديجيتال و پول ديجيتال تفاوتي وجود ندارد و هر دو در واقع يك چيز هستند.

بنابراين: توكن و ارز مجازي هر دو ارز ديجيتال به حساب مي‌آيند.

بانك مركزي اروپا در سال 2012 ارز مجازي را اينگونه تعريف كرد: "ارز مجازي پول ديجيتالي است كه توسط توسعه‌دهندگان در محيطي غيرقانوني (خارج از كنترل دولت) ايجاد شده و اعضاي اجتماع از آن به عنوان يك روش پرداختي استفاده مي‌كنند"؛ بنابراين، طبق تعريف موجود، ارز مجازي نوعي ارز ديجيتال محسوب مي‌شود. به عنوان مثالي از ارز مجازي مي‌توان به پولي اشاره كرد كه در بازي‌هاي ويديويي استفاده شده و مبتني بر رمزنگاري نيست، مانند توكن‌ها و پول‌هايي كه در بازي‌هاي World of Warcraft ، GTA و FIFA به كار مي‌روند. اين پول‌ها در محيط بازي مربوطه و به منظور باز كردن امكانات بيشتر و انيميشن‌هاي جديدتر مورد استفاده قرار مي‌گيرند.

بر خلاف پول‌هاي متعارف يا ارزهاي ديجيتالي كه توسط بانك مركزي يا يك مقام مركزي صادر مي‌شوند، چنين امكاني براي ارزهاي مجازي وجود ندارد و دقيقا به همين دليل است كه اين ارزها دچار نوسانات بسياري مي‌شوند. بنابراين، با اينكه ارز رمزنگاری شده و ارز مجازي هر دو تحت دسته‌بندي "ارز ديجيتال" قرار مي‌گيرند، اما طبق اطلاعات كتاب AP Stylebook، كاملا با يكديگر فرق دارند و نبايد آن‌ها را با هم اشتباه بگيريم.

5. آيا اين تعاريف همواره و در سراسر جهان ثابت هستند؟

خير، زيرا فضاي موجود به طور پيوسته در حال تكامل است.

حدودا ده سال از زمان ظهور ارزهاي رمزنگاري شده مي‌گذرد، در حالي كه بسياري از نهادها و دولت‌ها تنها 3 تا 5 سال است كه توجهشان به آن جلب شده است؛ درست از زماني كه رشد ارزش بیت کوین موجب افزايش محبوبيت آن شد. لازم به ذكر است كه ليبراي فيس‌بوك نيز موجب ايجاد جنبش بزرگ ديگري در ميان ناظران مالي شده و تعدادي از كشورها در حال بررسي ماهيت ليبرا و اقدامات لازم براي قانوني كردن آن هستند.

بنابراين، تعاريف موجود از ارز رمزنگاری شده در كشورهاي مختلف با يكديگر متفاوت است: در ايالات متحده آمريكا به تنهايي پنج تعريف متفاوت از ارز رمزنگاری شده وجود دارد، زيرا پنج نهاد قانون‌گذاري مختلف بر اساس ديدگاه‌هاي خود تعاريف جداگانه‌اي از آن ارائه كرده‌اند.

براي مثال، اداره‌ي كل ماليات‌هاي درون مرزي آمريكا رمز ارز را نوعي دارايي به شمار مي‌آورد؛ كميسيون بورس و اوراق بهادار آن را اوراق بهادار مي‌داند و شبكه‌ي اجراي جرايم مالي نيز آن را نوعي پول به حساب مي‌آورد. كشور ژاپن در لايحه خدمات پرداختي خود، ارزهاي رمزنگاري شده را نوعي دارايي تلقي مي‌كند و بانك مركزي روسيه نيز يك بار بیت کوین را "جايگزين ارز" ناميد.

بنابراين، با توجه به سرعت بالاي تكامل اين فضا و عقب ماندن قانون‌گذاران؛ بايد انتظار پيدايش اصطلاحات جديد براي ارز ديجيتال را داشته باشيم و همواره اطلاعات خود را به روز نگه داريم.

توکن چیست و چه تفاوتی با کوین دارد؟

برای درک بهتر بازارهای رمزنگاری ، می توان ارزهای رمزپایه را به دو دسته مجزا طبقه بندی کرد: سکه و توکن.

برای درک بلاک چین ، ابتدا باید بدانید که پایگاه داده در واقع چیست. پایگاه داده مجموعه ای از اطلاعات است که به صورت الکترونیکی در یک سیستم کامپیوتری ذخیره می شود. اطلاعات یا داده های موجود در پایگاه های داده معمولاً در قالب جدول طراحی شده اند تا امکان جستجو و فیلتر آسان برای اطلاعات خاص را فراهم کنند.

بنابراین بلاک چین چه تفاوتی با پایگاه داده دارد؟

سکه ها به هر ارز رمزنگاری شده ای که دارای بلاک چین مستقل باشد (مانند بیت کوین ) اشاره می کنند.

پروژه های سکه به طور معمول از فناوری های گذشته یا سایر ارزهای رمزنگاری شده الهام گرفته و آنها را به شبکه ای نوآورانه که به منظور خاصی ارائه می شود ، ادغام می کند.

مثال دیگر یک سکه ، اتریم سکه بومی چه تفاوتی میان سکه و توکن وجود دارد؟ برای ایجاد برنامه های رایانه ای عمومی است که بر روی یک بلاکچین غیرمتمرکز اجرا می شود. اتریوم به جای تمرکز بر داده های مالی ، بر داده های دلخواه برنامه تمرکز می کند که می تواند همه چیز را از بازی گرفته تا رسانه های اجتماعی پوشش دهد. اتر برای ارسال/دریافت ، مدیریت دارایی ها ، پرداخت هزینه گاز و تعامل با برنامه های غیر متمرکز (dapps) در شبکه استفاده می شود.

شاید در مورد Altcoins نیز چیزی شنیده باشید. در اصل ، ما Altcoins را هر سکه ای می دانیم که جایگزین بیت کوین باشد.

توکن ها یک پوشش منحصر به فرد از پلتفرم های قراردادهای هوشمند گسترده تر مانند اتریوم هستند که کاربران را قادر می سازد توکن هایی را که مشتق از بلاک چین اصلی هستند ، ایجاد ، منتشر و مدیریت کنند.

توکن ها گوشه ای منحصر به فرد از بازار ارزهای رمزنگاری شده را اشغال می کنند که در آن به عنوان نشانه های “مفید” در اکوسیستم یک برنامه کاربردی برای ایجاد انگیزه در رفتار خاص یا پرداخت هزینه عمل می کنند.

به عنوان مثال ، توکن محبوب ERC-20 Dai بخشی از برنامه MakerDAO در اتریوم است. MakerDAO راهی برای دسترسی کاربران به ابزارهای اعتباری مانند اعطای وام/استقراض با استفاده از Dai است که به صورت پایدار طراحی شده است. توکن های ERC-20 مانند Dai را می توان با هر نشانه دیگر ERC-20 یا سایر استانداردهای مبتنی بر اتریوم (یعنی ERC-721) ، از جمله سکه ETH ، مبادله کرد.

در نتیجه ، توکن ها به عنوان توکن های خاص برنامه کاربردی در شبکه چه تفاوتی میان سکه و توکن وجود دارد؟ رمزنگاری شده وسیع تر یک سکه/بلاک چین وجود دارند ، مانند Dai در اکوسیستم اتریوم.

نشانه های دیگر غیر از Dai شامل Maker (MKR) ، 0x ، Augur (REP) ، Komodo (KMD) و Golem (GNT) است.

سکه ها باید از طریق مبادلات ارزهای رمزنگاری شده با یکدیگر مبادله شوند زیرا بر اساس پروتکل های کد متفاوت و غیر استاندارد ساخته شده اند. برعکس ، توکن ها در اتریوم (به عنوان مثال ، ERC-20) می توانند از طریق برنامه های داخلی بین یکدیگر با حداقل اصطکاک مبادله شوند زیرا بر اساس پروتکل های کد استاندارد شده ساخته شده اند.

نزدیک شدن به بازارهای ارزهای رمزنگاری شده یک کار چالش برانگیز است ، اما درک تمایز اساسی بین انواع مختلف ارزهای رمزنگاری شده می تواند به شما در مدیریت ریسک و تصمیم گیری بهتر در یک اکوسیستم ناپایدار کمک کند.

تفاوت کوین و توکن در دنیای ارز دیجیتال به زبان ساده

تفاوت کوین و توکن

در دنیای ارز‌های دیجیتال اصطلاحات و کلمات زیادی است که اغلب به جای یکدیگر استفاده می‌شوند. از جمله توکن به جای کوین. به همین دلیل، هیچ کس شما را به دلیل ندانستن تفاوت بین آن‌ها توبیخ نمی‌کند.

حتی کارشناسان و نویسندگان مشهور بازار رمزارز اغلب از هر دو کلمه به گونه‌ای استفاده می‌کنند که گویی معنای یکسانی دارند. اما همانطور که در این مقاله وبلاگ بیتامون خواهید آموخت، تفاوت فنی بین توکن و کوین وجود دارد.

کوین چیست؟

هنگامی که بیت‌کوین برای اولین بار به بازار آمد؛ تعریف استاندارد کوین را تعیین کرد. ویژگی‌های مشخصی وجود دارد که کوین‌های رمزنگاری شده را از توکن‌ها متمایز می‌کند؛ که این تفاوت‌ها شبیه دنیای پول واقعی است.

یک کوین با ویژگی‌های زیر تعریف می‌شود:

1.روی بلاکچین خود کار می‌کند.

یک بلاکچین تمام معاملات مربوط به کوین رمزنگاری شده‌ی بومی خود را پیگیری می‌کند.

وقتی به شخصی با اتریوم پول می‌دهید؛ رسید آن به بلاکچین اتریوم می‌رود. اگر همان شخص بعداً با بیت‌کوین به شما بازپرداخت کند؛ رسید پرداختی به بلاکچین بیتکوین می‌رود. هر تراکنش با رمزگذاری محافظت می‌شود و چه تفاوتی میان سکه و توکن وجود دارد؟ هر عضوی از شبکه در دسترس است.

2.به عنوان پول عمل می‌کند.

بیت‌کوین تنها برای جایگزینی پول سنتی ایجاد‌ شده‌ است. جذابیت متناقض، شفافیت و ناشناس بودن باعث ایجاد سکه‌های دیگر از جمله ETH ،NEO و Litecoin شد.

امروزه می‌توانید با استفاده از کوین‌ها از بسیاری از شرکت‌های بزرگ مانند آمازون، مایکروسافت و تسلا کالا و خدمات خریداری کنید. بیت‌کوین اخیراً در کنار دلار آمریکا به واحد پول رسمی السالوادور تبدیل شده است.

تفاوت کوین و توکن

3.قابل استخراج است.

شما می‌توانید از دو طریق کوین ایجاد کنید. یکی از طریق استخراج سنتی در سیستم اثبات کار است. شکارچیان بیت‌کوین از این روش برای افزایش درآمد خود استفاده می‌کنند. مشکل این است که تعداد زیادی بیت‌کوین برای استخراج باقی نمانده است؛ بنابراین این روند هر روز سخت‌تر می‌شود.

روش دیگر، اثبات سهام است که رویکرد مدرن‌تری برای استخراج کوین است. از نظر مصرف انرژی به‌صرفه‌تر و انجام آن آسان‌تر است. کاردانو یکی از بزرگترین کوین‌هایی است که از این سیستم استفاده می‌کند.

توکن چیست؟

برخلاف کوین‌ها، توکن‌ها بلاک‌چین یا شبکه اختصاصی خود را ندارند. در عوض، آنها بر بستر بلاکچین‌های دیگر رمز‌ارزها مانند اتریوم ایجاد و راه اندازی شده اند. بسیاری از توکن‌ها در بستر بلاکچین اتریوم ایجاد شده‌اند که برخی از رایج‌ترین آنها عبارتند از BAT ، BNT ، Tether و استیبل کوین‌های مختلف مانند USDC.

اگر معاملات کوین‌ها توسط بلاک‌چین انجام می‌شوند، توکن‌ها نیز به قراردادهای هوشمند متکی هستند. آنها مجموعه‌ای از کدها هستند که تجارت یا پرداخت بین کاربران را تسهیل می‌کنند. هر بلاک چین از قرارداد هوشمند خود استفاده می‌کند که همان شبکه انتقال می‌باشد. به عنوان مثال، اتریوم از ERC-20 و NEO از Nep-5 استفاده می‌کند. و بسیاری از توکن‌های ایجاد شده در بستر اتریوم توکن‌های ERC-20 نامیده می‌شوند.

تفاوت کوین و توکن

تفاوت توکن و کوین

وقتی یک توکن خرید و فروش می‌شود؛ از نظر فیزیکی از مکانی به مکان دیگر حرکت می‌کند. یک مثال عالی در این مورد معامله NFT‌ها (توکن‌های غیرقابل تعویض) است. آنها اقلام منحصر به فردی هستند. بنابراین تغییر مالکیت باید به صورت دستی انجام شود. NFT‌ها اغلب فقط دارای ارزش احساسی یا هنری هستند. بنابراین به نوعی شبیه توکن‌های مفید هستند. با این تفاوت که شما نمی توانید هیچ خدمتی را از آنها دریافت کنید. به طور مثال موسس توییتر آقای جک دورسی اولین توییت خود را به قیمت بیش از دو و نیم میلیون دلار از طریق توکن‌های NFT به فروش رسانده است.

و از این نظر توکن با کوین متفاوت است زیرا کوین‌ها قابل جابه‌جایی نیستند. فقط مانده حساب تغییر می‌کند. به عنوان مثال وقتی پول خود را از بانک به شخص دیگری منتقل می‌کنید، پول شما به جایی نمی‌رود. بانک موجودی هر دو حساب را تغییر داده و کارمزد را حساب می‌کند. همین امر در مورد بلاک‌چین اتفاق می‌افتد. دارایی‌های کیف پول شما تغییر کرده و تراکنش به آن اشاره می‌کند.

تفاوت قابل توجه دیگر بین توکن‌ها و کوین‌ها چیزی است که آنها ارائه می‌دهند. در حالی که کوین‌ها اساساً نسخه‌های دیجیتالی پول هستند؛ توکن‌ها می‌توانند دارایی یا عمل را نشان دهند. به طور مثال توکن موزیکوین (musicoin) به کاربران اجازه دسترسی به پلتفرمی را می‌دهد که می‌توان از طریق آن از آهنگ‌ها و موزیک ویدئو‌های زیادی استفاده کرد و یا توکن we power که با استفاده از آن می‌توانید به راحتی انواع انرژی‌های تجدید پذیر و سبز را خرید و فروش کنید.

شما می‌توانید توکن را با کوین خریداری کنید؛ اما برخی از توکن‌ها می‌توانند ارزش بیشتری نسبت به کوین‌ها داشته باشند. به عنوان مثال، سهام یک شرکت. با این حال، از آنجا که معمولاً محدودیت‌هایی در مورد مکان استفاده از توکن وجود دارد، نقدینگی که سکه ارائه می‌دهد وجود ندارد.

تفاوت کوین و توکن

به زبان ساده، یک توکن برابر آن چیزی است که شما مالک آن هستید؛ در حالی که یک کوین نشان دهنده آن چیزی است که شما قادر به داشتن آن هستید.

در مقیاس وسیع‌تری از موارد، توکن‌ها مدت‌ها قبل از اینکه ارز رمزنگاری شده مورد استفاده قرار گیرد، وجود داشته‌اند. حتی امروزه نیز ارتباط چندانی با رمزنگاری ندارند.

هر کس حداقل یکبار در طول زندگی خود از یک توکن استفاده کرده است. آن کوپن تخفیف رستوران برای صرف شام که از محل کار دریافت کرده‌اید یک توکن است. سند ماشین شما توکن است. وقتی اتومبیل خود را می‌فروشید، ارزش آن سند را به شخص دیگری منتقل می‌کنید. با این حال، نمی‌توانید به مایکروسافت بروید و رایانه‌ای با آن سند یا کوپنِ شام بخرید.

نکته جالب دیگر در مورد توکن‌ها این است که به چه سادگی می‌توان آن را ایجاد کرد. برخی از شبکه‌ها مانند اتریوم الگوهایی را ارائه می‌دهند که می‌توانید توکن‌های خود را علامت‌گذاری کرده و معامله را شروع کنید. این باعث می‌شود هر کسی که دانش فنی کمی دارد وارد بازار شود. تراکم بالایی از این نوع فعالیت‌ها را در مبادلات غیرمتمرکز، مانند Uniswap پیدا خواهید کرد.

چگونه توکن‌ها را از کوین‌ها تشخیص دهیم؟

تشخیص توکن‌ها در هنگام واریز و برداشت اهمیت زیادی دارد چرا‌که اگر توکنی در کیف پولتان باشد و قصد برداشت داشته باشید؛ باید مقداری ارز اصلی آن شبکه نیز در کیف پولتان باشد تا کارمزد برداشت از آن کسر شود. و حال این سوال برای شما پیش می‌آید که از کجا بدانیم هر توکن بر روی چه شبکه انتقالی ایجاد و راه‌اندازی شده است؟ برای این کار کافیست وارد صفحه‌ آن ارز در سایتی مانند کوین مارکت کپ شوید و یکی از این دو مورد را بررسی کنید:

۱. به قیمت سوم درست مانند تصویر زیر دقت کنید به طور مثال برای توکن Uniswap قیمت را بر اساس ETH قرار داده است در نتیجه متوجه می‌شویم که این ارز بر روی شبکه انتقال اتریوم ایجاد شده است.

کوین و توکن چه تفاوتی با هم دارند؟

تقریبا همه‌ی تریدرهای مطرح در مرحله‌ای از دوران حرفه‌ای خود یک توکن را با یک کوین اشتباه گرفته‌اند. برای درک بهتر تفاوت‌های این دو با ما همراه باشید.

واقعیت این است که کوین و توکن در سطح بنیادی بسیار شبیه به هم هستند. آن‌ها هم ارزش را نشان می‌دهند و هم می‌توانند پرداخت‌ها را پردازش کنند. همچنین می‌توانید کوین‌ها را با توکن‌ها و بالعکس مبادله کنید. اما تفاوت اصلی بین این دو به سودمندی آن‌ها بازمی‌گردد.

کارهایی وجود دارد که می‌توانید با توکن انجام دهید که با کوین امکان‌پذیر نیست. از سوی دیگر، برخی از بازارها کوین را می‌پذیرند ولی توکن را نه. در واقع این موضوع تا حدی شبیه به مقایسه سرمایه‌گذاران و معامله‌گران است. به این صورت که همه معامله‌گران سرمایه‌گذاری می‌کنند، اما همه سرمایه‌گذاران معامله نمی‌کنند.

با توجه به اینکه اکثر کاربران ارزهای دیجیتال مجموعه‌ای از کوین و توکن را در والت‌های خود دارند، ضروری است که تفاوت میان این دو را با هم یاد بگیریم. بنابراین با این مقاله‌ی دیجی‌کالا مگ همراه باشید.

کوین چیست؟

زمانی که بیت‌کوین برای اولین بار عرضه شد، معیاری را برای معنای کوین بودن تعیین کرد. ویژگی‌های واضحی وجود دارد که کوین‌های کریپتو را از توکن‌ها متمایز می‌کند که شبیه به پول‌های دنیای واقعی است.

یک کوین با ویژگی‌های زیر تعریف می‌شود.

۱. بر روی بلاک‌چین خود عمل می‌کند. یک بلاک‌چین تمام تراکنش‌هایی را که شامل کریپتو کوین اصلی آن می‌شود، پیگیری می‌کند.

وقتی با اتریوم به شخصی پول پرداخت می‌کنید، رسید آن به بلاک‌چین اتریوم می‌رود. اگر همان شخص بعدا با بیت‌کوین به شما پول پرداخت کند، رسید به بلاک‌چین بیت‌کوین می‌رود. هر تراکنش با رمزگذاری محافظت می‌شود و توسط هر عضو شبکه قابل دسترسی است.

۲. به‌عنوان پول عمل می‌کند. همان‌طور که می‌دانید، بیت‌کوین تنها با هدف جایگزینی پول سنتی ایجاد شد. اما در ادامه جذابیت متناقض، شفافیت و ناشناس بودن بیت‌کوین باعث ایجاد کوین‌های دیگری از جمله ETH، NEO و Litecoin شد.

امروزه می‌توانید بسیاری از خدمات شرکت‌های بزرگ مانند آمازون، مایکروسافت و تسلا را با استفاده از کوین‌های کریپتو خریداری کنید. جالب است بدانید که بیت‌کوین به‌تازگی در کنار دلار آمریکا به ارز رسمی السالوادور تبدیل شده است.

۳. قابل استخراج است. شما می‌توانید کوین‌های کریپتو را از دو طریق به‌دست آورید. یکی از طریق استخراج سنتی در سیستم اثبات کار است. ماینرهای بیت کوین از این روش برای افزایش درآمد خود استفاده می‌کنند. اما مشکل این روش این است که در حال حاضر بیت‌کوین زیادی برای استخراج باقی نمانده، بنابراین این روند هر روز سخت‌تر می‌شود.

روش دیگر، روش اثبات سهام است که رویکرد مدرن‌تری برای کسب کوین به شمار می‌آید. اثبات سهام از نظر مصرف انرژی کم مصرف است ضمن اینکه انجام آن آسان‌تر است. Cardano یکی از بزرگ‌ترین کوین‌هایی است که از این سیستم استفاده می‌کند.

توکن چیست؟

برخلاف کوین‌ها، توکن‌ها زنجیره بلوکی یا همان بلاک‌چین تخصصی خود را ندارند. در عوض، آن‌ها روی بلاک‌چین‌های دیگر ارزهای دیجیتال مانند اتریوم کار می‌کنند. برخی از رایج‌ترین توکن‌هایی که در بلاک‌چین اتریوم مشاهده می‌شوند عبارتند از BAT،BNT،Tether و استیبل کوین‌هایی مانند USDC.

همان‌طور که تراکنش‌ کوین‌ها توسط بلاک‌چین انجام می‌شود، توکن‌ها به قراردادهای هوشمند متکی هستند. قراردادهای هوشمند مجموعه‌ای از کدها هستند که معاملات یا پرداخت‌های بین کاربران را تسهیل می‌کنند.

همان‌طور که گفتیم، هر بلاک‌چین از قرارداد هوشمند اختصاصی خود استفاده می‌کند. به‌عنوان مثال، اتریوم از ERC-20 و NEO از Nep-5 استفاده می‌کنند.

هنگامی که یک توکن خرج می‌شود، به صورت فیزیکی از مکانی به مکان دیگر انتقال پیدا می‌کند. یک مثال خوب از این اتفاق، فرآیند خرید و فروش انواع NFT (توکن‌های غیرقابل تعویض) است. انواع NFT اقلام یکتا و منحصر به فردی هستند، بنابراین تغییر در مالکیت آن‌ها باید به صورت دستی انجام شود. انواع NFT اغلب فقط ارزش احساسی یا هنری دارند، بنابراین به نوعی شبیه توکن‌های کاربردی هستند با این تفاوت که شما نمی‌توانید از آن‌ها در تراکنش‌ها استفاده کنید.

یکی دیگر از تفاوت‌های قابل توجه بین توکن‌ها و کوین‌ها، چیزی است که به نمایش می‌گذارند. در حالی که کوین‌های کریپتو اساساً نسخه‌های دیجیتالی پول سنتی هستند، توکن‌ها می‌توانند دارایی یا اسناد هم باشند.

شما می‌توانید توکن‌ها را با کوین خریداری کنید، اما برخی از توکن‌ها می‌توانند ارزش بیشتری نسبت به دیگر همتایان خود داشته باشند، مثلا سهام یک شرکت. با این حال، از آنجایی که معمولا محدودیت‌هایی برای محل خرج کردن یک توکن وجود دارد، باعث شده که نقدینگی یک کوین را نداشته باشند. به عبارت ساده، یک توکن نشان‌دهنده چیزی است که شما دارید، در حالی که یک کوین نشان‌دهنده چیزی است که شما قادر به داشتن آن هستید.

توسعه‌دهندگان برای ساخت یک توکن باید با استفاده از زبان‌های برنامه‌نویسی و استانداردهای ایجاد توکن که تیم یک بلاک‌چین آن را ارائه می‌کند، قرارداد هوشمند توکن خود را ایجاد کنند و با استفاده از ابزارهای موجود، آن در بلاک‌چین پیاده‌سازی کنند. برای مثال، زبان برنامه‌نویسی ساخت توکن (قرارداد هوشمند) در اتریوم سالیدیتی است و استاندارد اصلی اتریوم برای ایجاد توکن ERC-۲۰ نام دارد.

خوشبختانه می‌توان یک توکن را کمتر از یک ساعت ساخت و این موضوع هم با هزینه‌ی بسیار کم (کارمزدهای شبکه) انجام می‌شود، اما ایجاد یک توکن نمی‌تواند به خودی خود ارزشمندی آن را تضمین کند. بسیاری از پروژه‌های ارز دیجیتال ترجیح می‌دهند ابتدا، ارز دیجیتال خود را بر بستر یک بلاکچین دیگر راه‌اندازی کنند و در صورتی که در بازار حضور موفقی داشتند، بلاکچین اختصاصی برای آن بنویسند. بایننس‌کوین یکی از این پروژه‌ها بود. ارز BNB ابتدا بر بستر ERC۲۰ شروع به فعالیت کرد و سپس، بایننس بلاکچین اختصاصی BEP۲ را برای آن نوشت.

جمع‌بندی

یکی از راه‌های سریع که می‌توان برای تشخیص کوین و توکن استفاده نمود این است که به چیزی که خربداری می‌کنید توجه کنید. اگر یک محصول باشد، اغلب به کوین نیاز دارید. اگر یک سرویس است، معمولا از توکن‌های کاربردی استفاده خواهید کرد. در بازار ارزهای دیجیتال، توکن بلاک‌چین مستقل خود را ندارد و در بلاک‌چین و کیف پول‌های یک بلاک‌چین میزبان ذخیره می‌شود، اما به‌طور کلی می‌توان برای اشاره به هر واحد ارزی در یک شبکه بلاک‌چین از عبارت توکن استفاده کرد.

توکن‌ها با استفاده از قراردادهای هوشمند و کدهای برنامه‌نویسی ایجاد می‌شوند و دو مزیت اصلی استفاده از آن‌ها به‌جای ایجاد یک بلاک‌چین اختصاصی، صرفه‌جویی در وقت و هزینه است. توکن‌ها دسته‌بندی های بسیار زیادی دارند ولی سه دسته اصلی آن‌ها توکن‌های کاربردی، اوراق بهادار و حاکمیتی هستند.



اشتراک گذاری

دیدگاه شما

اولین دیدگاه را شما ارسال نمایید.